احساس من بهم دروغ نمیگه ...میگه شعر گفتن دیگه بسه نمیدونم شاید خیلی خسته هستم شاید یه جور دلزدگی از شرایط موجود من باعث شده دیگه شعر جدید نگم بهرحال اینجوردیدم بهتره مدتی با نوشتن مطالبی غیر از شعر یا حتی داستان کوتاه در خدمت همگی باشم...نظرشما هم برام خیلی مهمه.شادوسربلندباشید

 باز باپائیز    باز,پائیز دیگری است

                 ابرخاکستری از راه رسید

                 چشمهایش خیس خیس

                 شاهد هجران باران و....

                 هم آغوشی او با خاک است

                 رسم پائیز این است

                 کوه در آغوش ابر

                 باغ هم حیران مه

                 برگ وافسوس بهار

                 کوچه های خیس شهر

                 کودکان وجامه های مدرسه

                 اشتیاق درس ومشق

                 پلک خواب آلود شهر

                عشق در آغوش مرگ

                برگهای نیمه زرد

                نیمکت لبریز صبر

                باد رقاص ولوند,

                پیچکی بیحال را غرق مهر وبوسه کرد.

               قصه ی باران سرد

               درد ورنج زندگی است

               شیوه ی پائیز شهر

               انتظار وخستگی است

               سوز وسرمای پلید,

               زاغ بیکس را ... چوب می زد

               شعرپائیزی ام اینبار

               برقلم می بارد

               این چه سودم دارد اینک

               باخزان سرد وپرسوز

               بی تو افسوس ودریغ!

               پشت خورشید من امروز

               شب کمین کرده ...چه زود

               مثل هر روز خدا

               دست پائیز وزمان درکار است

               بی تو آن نیمه ی تنها باشم

               مثل برگی در خزان

               بی درختم افسوس

               از نوازشگری مهر دوچشمان سیاه

               بی نصیبم افسوس                       پائیز88

پائیزدگر

درراه است

روزها ازپس هم

مثل برگ این فصل

روی هم می ریزد

ودریغا .....تو سراغ من تنها نگرفتی دیگر

هرچند!!! آغوش سرد این تن

پذیرای تو بود

ندانستم مرا دیگرنمی خواهی

ودل به مهر دیگری بستی

افسوس گمان کردم

...که گورم را نمی یابی

                   مهرماه۸۵

باغ گیلاس

دخترمومشكي،

مثل آن روزبيا

كه تو باغ گيلاس

پرشدي ازاحساس

منوبابيخودي ازخود

مثل پيچك به خودت پيچوندي

مثل دريامتلاطم كردي

دخترمومشكي

خرافاتي نشو

بي خيال تقدير

دست گرمت روبده

غرق چشماي سياهت كه شدم

هرچه خواستي بكن و...

جادوكن

دل بي پير منو...

منوباهرم تن تبدارت

به آتيش بكشون

تاغروب آفتاب

بامن سحرشده

بامن خسته بمون

توكه ميدوني طلسمم پيش توست

توكه ميشناسي منو

تاغروب فقط بمون

وعده ما گذر بيتابي

كوچه تنگ خيال آبي

              تابستان84

بانوي من همينجا

درسايه سار خورشيد

باكوله بار ترديد

ديري است خسته گويي

يك قرن خفته ام من

بنگر مرابه دقت

اين جان خفته ي توست

هرگز نديدي اما

يادآوري كنم من؟

اين عشق همرهت بود

هرچند زخمي اما

اين ذهن بسترت بود

           ***

بانوي من هم اكنون

اين انتظار بيجا

يك عمر همرهم ماند

تاب وصبوري ام نيست

نا و نفس ندارم

عمري سكوت مفرط

هردم طنين نفرت

اين دلنشين نسيمي است

...درباطنم نهفته

حتي براي رفتن

ميل و شعوري ام نيست

          ***

بانوي من نبايد

ديگر سراغ من را

از سايه هاي موهوم

درشاخسار درگير

ازراههاي مبهم

درباغهاي سرگير

از هيچكس نگيريد

برهيچكس نگوييد

          ***

بانوي  خاطراتم

ديري است ندانستي

دانستي اما دير

عمري غنوده ام من

در خاك تيره وسرد

اين انتظارسرد است

سرد است انتظارت

               تيرماه88

من که مثل برگی زرد

دور از درخت

در خزانی بی رمق ,

رفتم ازیادت چه تلخ , اما...

یاد تو خواهدماند ,

بازکنی پنجره خاطره را

......بهار نزدیک است.

روزگاري تلخ است...زنهار قهوه اش بي شكراست

و من از سردي بي ضابطه رابطه ها درماندم

روزگاري است كه ازبخت بدم ازگذرثانيه ها

...جا ماندم

بازدريا غريد و با لحن غريب

اینچنين ... موج دژم را

به شكيبايي ساحل كوبيد

روزگاری است پلید!

نه صدايي به صدايي نه گدايي به نوايي برسد

همچنان بی برگیم

در توهم غرقیم

و نوایی موهوم

...مثل نجوا درباد

ميرسد بازبه گوش

سرنوشت مکتوم مرا می خواند

نیک می دانستم...

بادسرگشته به باغ

مثل ديوانه زنجيري بود

چرخ تندی میزد

اعتنایی به کسی داشت؟نداشت

دور من می پیجید ومرا می رقصاند

 به هر ساز خودش

شرم بادت تقدير

از چه بيتاب شكيبايي من گرديدي؟

تو به هر شب كه رسيدي ...نشاني مرا ازقفس چلچله ها پرسيدي!

ودريغا امروز

شوكرانم خالي است

عقده هايم لبريز

وچراغم خاموش

بگذراز اين همه ترديد اما!!!

گر درافسانه عمر

رد پايي بي كفش

به اميدي واهي

بربلنداي زمان گر ديدي

بی گمان...

از آن من است.

بشتابيد كه در اين روز سياه

من براي گذر از ظلم سرشت

ميفروشم  به شما موی سپید

همگی رابه بهاي همه خاطره ها

                           زمستان87